|
VERSLAG REIS CONGO AUGUSTUS 2006, BRAM KROL
Een korte reis, ingekort tot 8 dagen vanwege
ernstige politieke spanningen en rellen. Tenslotte heb ik niets daarvan gemerkt,
en ik was voordat er inderdaad wel ernstige onlusten uitbraken alweer terug.
Een bezoek aan Congo was dringend nodig, omdat
er voortdurend dingen fout liepen op het gebied van communicatie en
geldbesteding. Het werk is erg gegroeid, met nu acht betaalde werkers (onder wie
3 parttimers). Er gaat veel geld naar Congo, en het gaf me geen rust als niet
enkele procedures en de interne controle beter geregeld werden. Kubadika (de
secretaris-generaal) leek hierbij niet erg coöperatief. Hij is een goed
organisator en communicator, maar mist oog voor het detail.
De aanstellingen van ds. Antoine Tseki als
adjunct, en Simon Makiadi als boekhouder met uitgebreide bevoegdheden bleken
gouden grepen te zijn. We hebben nauwkeurig ieders taken en bevoegdheden
omschreven. Antoine helpt uitstekend mee. Hij is nauwkeurig. Naast hem denkt ook
Yves Kangu, de man die overal waar wij campagnes houden de nazorg regelt, en die
met de kerken in die gebieden contacten onderhoudt, reusachtig mee. Hij draagt
veel verantwoordelijkheden, als leider van twee parttime medewerkers (beide
predikant) in de Bandundu provincie (Bernardin Luswa uit Kikwit en Richard
Mamboyo uit Massi-Manimba). Antoine is het aanspreekpunt voor de twee
evangelisten onder de pygmeeën: Dieudonné en Beka, werkzaam in het noordoosten
van Bandundu (de streek tussen Oshwe en Kiri). Hij zal hen waarsch. in oktober
bezoeken. (Over dit werk handelt ‘Op reis door het oerwoud’, verschenen als
bijlage bij Uitdaging; los verkrijgbaar via mijn website:
www.bramkrol.com )
De enige die niet onder de
verantwoordelijkheid van Gemeentegroei in Congo valt is Makiadi (de hoofdpersoon
van het boek ‘Maki adieu!’). Hij is direct aan mij verantwoording schuldig. Zijn
werk wordt in Nederland door Agapè op juistheid beoordeeld. Ook het bestuur van
de MCEAF (afkorting van de Franse naam van de Beweging voor Gemeentegroei in
Franstalig Afrika) – nu eindelijk operationeel – controleert zowel de beweging
als Maki. Maki blijkt een ‘lastige’ boekhouder, die overal vragen over stelt, en
soms ter plekke rekeningen op hun juistheid controleert. (Kloppen de prijzen en
de datering?) Zijn optreden geeft mij het volste vertrouwen. Hij controleert ook
de ontwikkeling van een door mijzelf op de been geholpen economisch project in
Kikwit, dat uitstekend loopt, en binnen een jaar al geld opleverde. De winst is
uiteindelijk bestemd voor ons zendingswerk in Congo. Als er meerdere van die
projecten zouden komen, hebben we aan hem een ‘goede’! Hij zal – samen met
Margot Kubadika – nogmaals nagaan hoe we goederen kunnen invoeren (computers,
een nieuwe jeep eventueel, kantoormaterialen en boeken). Dat was tot hiertoe een
regelrechte ramp.
Het bestuur voor de MCEAF is nu geregeld, en
ik heb twee van de vier leden (buiten Margot) ontmoet: de voorzitter drs. Sita
Luemba en de secretaris mr. Willy Eseke, een advocaat met veel inzicht in
wettelijke bepalingen voor verenigingen en stichtingen. Het bestuur is geheel op
de hoogte van de afspraken die we gemaakt hebben, en van haar bevoegdheden, die
door mr. Willy in de (reeds bestaande) statuten zal verwerken.
Er zijn plannen gemaakt voor (1) vertalingen,
boeken en brochures die uit moeten komen (daarvoor is een groot bedrag als
legaat binnengekomen bij Agapè), (2) een grote evangelisatieactie in
Kasongo-Lunda in de Bandunduprovincie, aan de grens met Angola, in de maand
september – in mijn afwezigheid – en voor Gemeentegroei-conferenties in o.a.
Brazzaville (de datum staat nog open) met als sprekers Margot, Antoine en Yves,
die allen de materie goed beheersen. Dat wordt dan de eerste grote conferentie
over het brede gebied van Gemeentegroei zonder mij. Tijdens mijn bezoek heb ik
ook tijd genomen bepaalde onderwerpen verder met dit drietal uit te diepen. Ik
stond verbaasd over hun bevattingsvermogen en leergierigheid.
Een meegenomen tweedehandse laptop is aan
Antoine Tseki toegevallen. Hij werkt hard aan de vertaling van enkele materialen
in het Lingala, de belangrijkste taal van Congo. Voor Maki is dringend een
laptop nodig, en ook voor Luswa, mede vanwege voorgenomen vertalingen in het
Kikongo, de hoofdtaal van twee Congolese provicies: Bandundu en Bas-Congo, resp.
zuidoostelijk en westelijk van de hoofdstad gelegen).
Het was heerlijk om mijn twee beste vrienden
in Congo terug te zien: drs. Sita Luemba (dé grote motor achter de opwekkingen
in Congo) en ds. Emanuel Kindia. Over beiden valt veel te lezen in ‘Het
vlammende hart van Afrika’ (ook via mijn website te bestellen). Sita heeft zijn
plaats in het moderamen van de grote verenigde protestantse kerk (die rond de 23
miljoen zielen telt) opgegeven, omdat hij teveel werd opgeslokt door
organisatorische zaken. Hij wijdt zich opnieuw aan prediking en onderwijs. Hij
is bezig een grote gemeente op te bouwen – niet ver van de grootste universiteit
van het land - die alleen mensen als lid wil aanvaarden die nog niet tot een
kerk behoren.
Kindia is in grote problemen geraakt. Zijn
vrouw zal sterven als ze geen ruilnier krijgt. Ze ondergaat dialyses in
Zuid-Afrika, wat 450 dollar per week kost, plus nog 200 dollar per maand aan
verblijfskosten waaronder de kamerhuur, en dan komen daar ook nog hoge
reiskosten bij... Hij heeft al zijn grondbezit verkocht (een erfenis). Nu is hij
totaal blut. Hoe kan hij deze bedragen betalen met zijn inkomen van 185 dollar
per maand? Meer kan zijn grote gemeente echt niet opbrengen. Het land is zo
vreselijk arm...) Moet ik hem helpen? Dat kan wel eens boven de 10.000 euro
uitkomen. Maar wat betekent vriendschap? Wat zou ik gedaan hebben als ik zo Joke
had kunnen redden? Maar dan ben ik ook bijna blut... Dan kan er geen andere
tweedehands auto komen, wat over een jaar echt moet, en misschien ook geen
verwarmingsketel, terwijl de huidige al vier jaar compleet is afgeschreven, en
het binnenkort lijkt te gaan begeven....
Kindia heeft mijn hart. Als één van de
weinigen heeft hij geweigerd geld van politici aan te nemen om reclame voor hen
in zijn kerk te maken (bijna alle predikanten van naam zijn hiervoor bezweken,
het is beschamend...) En dat terwijl hij in geldnood zat! Deze man is een
geestelijke reus. Hij staat achter de stichting van 75 gemeenten, deels in
Angola, waarvan minstens vier meer dan duizend zielen tellen!
Naast alle organisatorische gedoe (tot in de
puntjes afgehandeld!) bleven er nog 3½ dag over om te preken en voor
evangelisatie. Ik sprak in twee kerkdiensten in de gemeente van ds. Kindia, ‘La
gloire pour Christ’, met ongeveer 800 bezoekers. Hij houdt dubbele diensten
omdat het gebouw (een dak met één muur slechts, en verder open) niet meer dan
650 mensen per keer kan herbergen. En dat is opzienbarend, omdat drie jaar
geleden 80% van alle bezoekers is ondergebracht in zeven nieuw-gestichte
gemeenten! Toen waren er nog ‘maar’ 275 bezoekers over. Kijk nu eens!
Evangelisatiebijeenkomsten hadden we in een
arme volkswijk van Kinshasa, Masina, met 500 bezoekers in twee avonden. 130
gaven te kennen Christus te willen volgen. Het muzikale team van 7 man plus een
technicus deed goed werk, en reisde ook mee met de overvolle jeep (twee man
moesten de reis staande op de bumper maken...) naar het dorp Mampu, in de
Kinshasaprovincie, 180 kilometer ten zuidoosten van de hoofdstad. Daar vandaan
was een speciaal verzoek gekomen voor een evangelisatieactie. We hadden er één
avond voor, daarna moest ik het vliegtuig halen. Er waren 900 belangstellenden,
kinderen onder de twaalf niet meegerekend, en ongeveer 320 mensen gaven
te kennen Christus te willen volgen.
We realiseren ons dat we in drie
jaar ongeveer 40.000 mensen de stap naar Christus hebben zien maken*,
wat zelfs in Congo haar evenbeeld niet kent. Ook al zal er misschien veel kaf
onder het koren zijn, is dat onbegrijpelijk veel! En het grootste staat ons
nog te wachten (als we althans een nieuwe jeep kunnen betalen, en er is geen
geld...) voor jan./febr. 2007, D.V. We hopen dan naar gebieden te gaan waar nog
nooit grootschalig is geëvangeliseerd. Ze liggen in het zuidwesten van de
Bandundu provincie, een vreselijke reis van 3000 kilometer door zand. modder,
geërodeerde kloven en over kapotte, onbetrouwbare bruggen. Tembo en Kahemba en
wijde omgeving wachten op ons... Wie kan ons helpen om deze reis te
realiseren????
In Mampu hadden we de volle medewerking van
een Fransman, Franck, de leider van een groot sociaal project: de aanplant van
eucalyptusbossen. Hij fungeert als projectleider, burgemeester, weldoener en
raadsman. Hij is een gelovige Rooms-katholiek, en was blij met ons bezoek;
vooral de vertoning van de Jesusfilm. Die had hij al zo lang willen zien! Ook de
Rooms-katholieke kerk werkte enthousiast met ons mee (de Katholieke
charismatische groep is ingeschakeld bij de nazorg, en zal ook bijbelkringen met
belangstellenden opzetten), evenals vier protestantse kerken. We hebben in Mampu
veel vrienden gemaakt!
Het moge duidelijk zijn dat ons werk in Congo
buitengewoon wordt gezegend. Elke keer verbaas ik me. Denk niet dat het
oppervlakkigheid troef is. Integendeel! We hebben honderden berichten van
radikale bekeringen, totaal veranderde misdadigers, mannen die hun concubines
wegsturen en concubines die ermee kappen, dronkaards die de drank laten staan,
geweldplegers die zichtbaar veranderd zijn, een groep befaamde homo-prostituees
die zich heeft opgeheven, een man die na jaren zijn weggestuurde vrouw smeekte
om terug te komen, en publiekelijk zijn schuld beleed, en nog veel meer. Dat
zijn zaken die geheel niet passen in het denken van de huidige Congolees. Maar
het Evangelie breekt erdoor heen!
Het was een korte, maar machtig mooie reis.
Deo soli gloria!
Bram Krol
Gorinchem, 21 augustus 2006
* Inmiddels is er een grote campegne gevolgd
in de maand september in het gebied van Kasongo-Lunda, met opnieuw 13000 mensen
die aangaven ‘de grote stap’ te willen zetten, dus het hier genoemde getal is
alweer achterhaald. Er zijn nu meer dan 53000 mensen die tot geloof zijn gekomen
(of dat minstens wilden) in ruim 3 jaar. En het grootste lijkt ons nog te
wachten, een vorgenomen reis in januari/februari 2008 naar Tembo en Kahemba!
|
