|
VERSLAG VAN DE REIS VAN
BRAM KROL NAAR CONGO, JULI/AUGUSTUS 2009
Een aangename reis, uitstekend voorbereid door ds.
Bernardin Luswa Kesese, onze huidige secretaris-generaal, woonachtig in Kikwit.
Vanuit zijn woonplaats hebben we een rondrit per jeep gemaakt naar het
zuid-oosten, beginnende in de plaats Idiofa (280.000 inw.), daarna Dibaya-Lubwe
(96.0000 inw.)
aan de Kasai-rivier (de tweede rivier in grootte in Congo) en het 40. km. verder
gelegen Mangai (90.000 inw.) Omdat Mangai een zeer afgelegen wijk kent,
eigenlijk een stadje op zich, hebben we de plaats onderscheiden in Mangai-1 en
Mangai-2 (de laatste met 20.000 inw.). We zaten opgepakt met 14 man in die jeep,
en hadden soms nog enkele extra reizigers bij ons...
In elke plaats is een predikantencomité gevormd. Het is
voor het eerst dat er samenwerking is tussen de diverse kerken in deze streken.
Op die manier hebben we in al meer dan 20 plaatsen in de Bandundu van die
samenwerkingsorganen gevormd, te beginnen met Bulungu.
De ochtenden werden gewijd aan conferenties voor
predikanten en mensen met een grote kerkelijke verantwoordelijkheid. Per plaats
deden daar 150-175 mensen aan mee. De opkomst was bijzonder trouw, en de
reacties waren zeer positief. Voor velen was het de eerste keer dat ze een
conferentie van deze aard meemaakten, en het veroorzaakte bij allen een groot
enthousiasme.
De opkomst bij de evangelisatiesamenkomsten was
prima. Idiofa: 2250; Dibaya 3250; Mangai-1: 4000 en Mangai-2 3500 (maximale
aantal bezoekers). De campagne nam overal drie dagen in beslag, behalve in
Idiofa: 4 dagen. Er zijn tijdens de campagne ongeveer 4125 mensen geweest (zonder
de kinderen van jonger dan 12 mee te tellen) die aangaven Christus te willen
volgen. (Idiofa ongeveer 1000, net als Dibaya en Mangai-1; Mangai-2 ongeveer
1125). Opnieuw kwamen er avond aan avond horden mensen naar voren. Ik heb dat
enkele keren gefimd. In Dibaya en Mangai-2 bevonden zich onder hen enkele lokale
autoriteiten.
Ik heb in 3 kerkdiensten gesproken op zondagen
(telkens 150 – 200 bezoekers; elke keer pinkstergemeenten, nl. in Kikwit, Dibaya
en Mangai-1). Een keer sprak ik op een door-de-weekse samenkomst, een kerk van
de Getuigen van Christus, afkomstig uit de Kasai (100 bezoekers, in Dibaya) en
een keer gaf ik een getuigenis in de kerk van ds. Kindia, een pinkstergemeente
met tegen de 600 bezoekers in Kinshasa.
Hoe diep zit dat nieuw-gevonden geloof? Niet altijd even
diep, voor zover wij dat kunnen nagaan. Maar soms kun je je diepgaand verbazen.
In Mangai-2 kwam een vader namens zijn dochter (een jonge tiener) een haantje
aanbieden, want “zijn dochter had het kostbaarste gevonden wat er voor een mens
bestaat.” Zij leek het heel goed te hebben begrepen! Dat was heel ontroerend.
Verder heb ik tijdens deze reis intensief contact gehad met
‘abbé’ Kopa, die de Rooms-katholieke kerk heeft moeten verlaten. Hij heeft nu 4
gemeenten, één in Kinshasa, drie in Kikwit, met in totaal ongeveer 1500 mensen.
Hij zou graag een evangelisatiecampagne houden (3000 euro of iets duurder), maar
heeft alle geld nodig van zijn arme gemeenschap om een terreintje te kopen en er
een afdak op te plaatsen... Hij is een goede vriend van me (zie: “Als Gods Geest
neervalt...”) Verder heb ik nog veel andere vrienden en kennissen in Kikwit,
onder wie de (vrouwelijke) burgemeester van de deelgemeente Kazamba (313.000
inw.). Nadat ze op gebed genezen is, een jaar geleden, kan ik haar niet meer
vertellen dat ik de gave van genezing niet bezit. Ze is een bijzonder oprecht
mens, en het was een plezier een tijdje met haar te kunnen spreken.
In Kinshasa heb ik het huwelijk van ds. Emanuel Kindia
Zangara (hij is weduwnaar) meegemaakt, de voorzitter van ons bestuur. Hij is een
zeer goede vriend en een harde werker. Deze man heeft naast theologie ook rechten gestudeerd, en is dus drs. mr., wat in ons voordeel is,
wanneer zich ingewikkelde kwesties aandienen. Zijn vrouw heet Leocadie, een
Congolaise met de Engelse nationaliteit.
Met div. bestuursleden heb ik veel contact
gehad, in het bijzonder met papa Sola, de zakenman, die met zijn dry-cleaning
overal in de stad verschijnt. Hij is bezig een nieuw complex te bouwen van vier
etages, dichtbij het centrum. Hij had een verrassing voor ons. Het kantoor van
Gemeentegroei heeft hij gepland achter zijn nieuwste shop, aan een grote
verkeersader en goed bereikbaar, 4 bij 5 meter groot en met een eigen toilet.
Een ongekende luxe!
Terwijl ik de reis naar Idiofa e.d. maakte, waren ds.
Matthieu en ds. Esaie op weg naar de pygmeeën. Ze hebben onderweg gepreekt en
getuigd, en zagen 118 mensen tot geloof komen. Maar ook merkten ze dat er een
gerucht door het oerwoud gaat, dat ze met grof geld rondreizen, wat hier en daar
de stemming dreigde te beïnvloeden. Vlak voor hun aankomst bij Dieudonné, onze
eerste werker onder de pygmeeën, kreeg Matthieu een ongeluk met zijn fiets. Op
een helling maakte hij vaart. Door de begroeiing zag hij een uitstekende
boomstam niet, en klapte daarop, maar zo ongelukkig, dat de trapper (bestaande
uit slechts een trapas, zonder trapper; zo zijn alle fietsen in het oerwoud) 7
cm. in zijn kuit drong, en een deel van het kuitbeen blootlegde. De lokale
medische post zat vrijwel zonder medicijn en verbandmiddelen, maar heeft hem wat
kunnen helpen. Om infectie zo veel mogelijk te voorkomen, en blijvende
verlamming of nog erger, is Matthieu door de pygmeeën vervoerd naar Kiri, en
heeft vandaar het vliegtuig genomen naar Kinshasa. Hij kan zijn been weer
bewegen, maar nog niet goed lopen.
Door dit ongeval is het contact met de pygmeeën
en Dieudonné beperkt gebleven. Het liefst zouden Matthieu en Esaie zó weer
vertrekken, maar het wachten is eerst op de volkomen genezing. Dit temeer omdat
het onmogelijk was het nieuwe zendingsgebied van Dieudonné te bezoeken op 200
km. van zijn woonplaats.
In Idiofa en Dibaya hebben we allerlei contacten gelegd met
predikanten die de omgeving van Oshwe goed kennen, en er zelfs gewerkt hebben.
Het lijkt een stuk gemakkelijker om vanuit Kikwit en Idiofa naar ‘onze’ werkers
onder de pygmeeën te reizen, dan vanuit Kinshasa (over Kiri of Inongo). De reis
schijnt per motorfiets (crossmotor) te kunnen worden volbracht, en wel in twee
dagen. We gaan dit nader onderzoeken.
Mijn gezondheid heeft me nauwelijks parten gespeeld
(behalve toen ik wegens geluidsoverlast 3 nachten niet of nauwelijks kon
slapen). Het was een prettige en gezegende reis. Het contact met onze
medewerkers is verdiept, vooral: Luswa, Maki (de boekhouder) en ds. Richard
Mayoko uit Massi-Manimba, die ook mee is gegaan met de evangelisatietocht. Hij
is ook een wijze en harde werker.
Een bijzonderheid is, dat zowel Luswa als Richard
voorvechters zijn van de mensenrechten. Richard is de plaatselijke voorzitter
van een werkgroep, en komt door zijn radio-toespraken over de mensenrechten en
misstanden nogal eens met de autoriteiten in conflict. Al enkele keren is hij
met de dood bedreigd. Het is een voorrecht met zulke dappere en toegewijde
mensen samen te werken.
Bram Krol, Gorinchem, 17
augustus 2009
|
