CO feb2004

CONGO februari 2004

Opnieuw kan ik beginnen met: Deze reis (duur 32 dagen) sloeg alles tot dusver! Het absolute hoogtepunt was een massale opwekking à la Wesley en Finney in de stad Bulungu met ontelbaar veel mensen die zich wilden bekeren: ergens tussen de zes- en elf-duizend, onder wie vrijwel alle autoriteiten!

De reis ging dit keer naar de Bandundu-provincie, zuid-oostelijk van Kinshasa, speciaal het district Kwilu (2x zo groot als Nederland; 4,8 miljoen inwoners) en het separate stadsgewest Kikwit (500.000 inw.) Het was de bedoeling dit keer alleen cursussen voor werkers in de gemeenten op de ochtenden, en voor geïnteresseerde gemeenteleden 's avonds te geven.

We hebben gewerkt in Kikwit (mijn derde bezoek), Idiofa (2e bezoek, 60.000 inw.), Bulungu (75.000 inw.) en Gungu (15.000 inw.), naast enkele cursussen in de hoofdstad Kinshasa.

Overzicht van de resultaten:

Ik sprak in zeven kerkdiensten tot 1150 mensen; omdat we meestal met drie man werkten kan dat aantal voor het gehele team worden verdrievoudigd. Dit keer dus geen grote kerkelijke bijeenkomsten.
Ongeveer 735 kerkelijke leiders namen aan de conferenties deel, onder wie ongeveer 170 predikanten.
100 theologie studenten volgden separate cursussen (40 in Idiofa, een academische opleiding) en in twee instellingen op HBO-niveau in Kinshasa totaal 60 studenten. Bijna alle studenten werken al als predikant/voorganger.
Ongeveer 1035 actieve kerkleden namen deel aan de cursussen voor gemeenteleden, in Idiofa, Gungu, Kikwit en Kinshasa. In Bulungu kwam het daar echter niet van.

Opwekking Bulungu:

De hele bevolking vond dat ik de eerste echte zendeling was in Bulungu, de hoofdstad van het district Kwilu. (Een 'echte' zendeling brengt het Evangelie aan iedereen. De R.K.-paters werken alleen in hun eigen kerk, die vielen dus af in de race). Dat vond men zo uitzonderlijk, dat iedereen het Evangelie wilde horen, al waren er drie maanden tevoren nog 2 kerken in brand gestoken, vanwege een hevig verzet tegen het evangelische geloof. Ook tussen de traditionele protestanten (baptisten, 3 kerkjes) en de opwekkingsgelovigen (5 kerkjes) heerste veel vijandschap, tot een maand voor onze komst. Dat was de eerste gelegenheid waarbij men samenwerkte. Verder is van belang te weten dat de protestanten hooguit 5% van de bevolking tellen. De Kimbangisten - een nauwelijks meer christelijk te noemen sekte - vertegenwoordigen 15 - 20%, en de rest is (in naam) Rooms-katholiek.

Toen we 's middags les wilden geven aan gemeenteleden, zagen de kerk en het veld rondom de kerk zwart van de mensen. We hebben een plekje gevonden in de open lucht, en begonnen met evangelisatiebijeenkomsten die vier dagen aanhielden. De laatste was in het stadion, en trok 8000 bezoekers. In totaal hebbben we meer dan 18.000 bezoekers getrokken, waarvan waarschijnlijk meer dan de helft te kennen gaf tot Christus te willen komen. Onder hen de districtsbestuurder met zijn vrouw en de procureur-generaal met zijn vrouw. Mensen lagen geknield, huilden, schreeuwden en lachten, en waren diep onder de indruk. Het was alsof de Geest neerviel op de hele stad en alle dorpen in de omgeving.

Een keer moest ik vluchten voor een meute van misschien wel 500 mensen in een dorp, toen ik met de fiets 20 kilometer verder was gegaan om iemand te interviewen. Op de terugweg zagen we een mensenmassa de weg versperren. De predikant die me begeleidde, leidde me over erven en door achtertuintjes om te ontkomen. Ze wilden me namelijk vasthouden om het Evangelie te brengen aan het dorp, om me dan de volgende dag weer te laten gaan. Ze zeiden: "Is het Evangelie alleen maar voor stadsmensen? Wij willen het ook!"

In artikelen (in Opwekking o.a.) en mogelijk een brochure zal ik dit fenomeen t.z.t. verder uitwerken. Maar er ligt nog een taak voor ons in Bulungu. De weinige protestanten kennen zelf nauwelijks het geloof, en de evangelischen zijn zeer klein in aantal. Het is een stad waaraan de opwekking van Congo al die tijd voorbij was gegaan. Er zijn geen nazorgers, er zijn geen materialen en Bijbels. In de stad is geen enkele boekhandel. Er is geen electriciteit, en vervoer is er weinig (tussen Kikwit en Bulungu, een afstand van 125 km., rijden soms maar twee jeeps per week!) Zo zijn er nog een stuk of twaalf andere steden in de districten Kwilu en het westelijker gelegen Kwango, tegen de Angolese grens). De mensen voelen zich hopeloos, maar staan wijd open voor het Evangelie. Dat gebied heeft het hart van onze Gemeentegroei-secretaris, ds. Kubadika, want hij is afkomstig uit de Kwango, en heeft al een groep van 12 theologen (uit Idiofa) verzameld die daar aan de slag zou willen!

Moet er aan Gemeentegroei-instructie een afdeling Gemeentegroei-zending worden toegevoegd? Dat zal kostbaar zijn. Maar wat moeten we met de 200.000 of zo nieuwe gelovigen onder de pygmeeën (zie 'Schreeuw uit het oerwoud'), en de 10.000 of zo prille gelovigen van Bulungu? Als we over goed eigen vervoer en een goede geluidsinstallatie en generator en nog het een en ander beschikken, zouden we in die streken wel eens tienduizenden mensen tot geloof kunnen zien komen! Campus pour Christ-Congo (Agapè) wil graag meewerken om de nazorg te doen. In Kikwit heb ik een R.K. geestelijke ontmoet (een soort nieuwe Luther!) die ook vele duizenden of zelfs tienduizenden tot geloof heeft zien komen, pater Kopa. Hij wil ook graag meewerken aan een grootscheepse campagne.

We hebben deze reis voor het eerst gewerkt met de vertaling in het Kikongo van de brochure 'Gemeentegroei'. Goede ervaringen!