|
Verslag van de reis naar
Nepal van Bram Krol, febr. maart 2010
Een rustige reis, voor ¾ bestaande uit conferenties en het
drukwerkklaar maken van 3 brochures. 1 week heb ik besteed aan evangelisatie en
bezoek aan evangelisten van de H.E.F. Gezondheid goed. Ik heb veel plezier gehad
in deze reis. Wel zie ik dat steeds meer tijd besteed moet worden aan
management, wat me vroeger weinig plezierde. Maar dat verandert. Op deze manier
kan ik het geestelijke leven van een heel land beïnvloeden, en dat is een mooi
en zeer noodzakelijk werk.
Kiratibeweging/ziekenhuisje
Op dit moment is onze medewerker van Facilite voor het
contact met de goeroe (Yam Bahadur Limboo) in het Verenigd Koninkrijk. Hij is
druk bezig extra support te verkrijgen voor de inrichting van het ziekenhuisje
en de salarissen voor de paramedische werkers. Dat is een goede ontwikkeling. De
donor voor de bouw van het ziekenhuisje heeft destijds toegezegd alleen de bouw
te bekostigen (een enorm bedrag!). De bestuursleden van het ziekenhuisje hebben
zelf initiatief genomen, en allerlei vrienden en kennissen aangespoord een
bijdrage te geven. Een Amerikaan heeft de betaling van een ambulance-jeep
toegezegd. Diverse Nepalezen, woonachtig in Engeland, hebben al belangstelling
getoond om geld bij te dragen voor dit werk. Men hoopt in het allereerste begin
van mei het ziekenhuisje af te hebben. De belangstelling voor het Evangelie
onder de Kirati neemt nog steeds toe. Men ziet in dit ziekenhuisje een teken dat
God zich het lot van de Kiratibevolking aantrekt. Des te meer zoekt men naar
Christus. Het is een spannende zaak. Niemand weet precies wat dat betekent, maar
gevoelsmatig houdt dat voor de meesten in dat de boodschap van ‘goeroe Abram’
wel erg belangrijk is. Dat is een zware verantwoordelijkheid, maar die leg ik in
de handen van de Heer. Té zwaar voor mij. Maar tegelijk is het een adembenemende
belevenis wat er in Larumba en Oost-Nepal onder de Kirati gebeurt!
Schooltje Balamvita en evangelisatie in de wijde
omgeving van Damak
Balamvita is een dorp op 35 km. van de stad Damak, waar
evangelist Santosh Nepali werkt. Tijdelijk heeft hij het werk in Balamvita
overgenomen van evangelist Ramu Sundas, die om familieredenen (ernstige ziekte
van zijn moeder) naar zijn geboortedorp terug is gegaan. Er is in dat dorp een
primitief schooltje gebouwd voor de allerarmsten, de landloze Santalibevolking,
waarvan de kinderen geweigerd worden op de dorpsschool (“Onze school is niet
voor dat tuig...”) Nu hebben ze hun eigen schooltje, klas 1 t/m 4 van het
basisonderwijs. Terwijl ik in Nepal was, kwam er bericht uit ’s-Gravendeel van
de Geref. Kerk. Men wil een groot project aanpakken om dit schooltje beter
bruikbaar te maken: meubilair, lesmateriaal, toiletten, tweede leslokaal en nog
het een en ander...! Je had de mensen in Balamvita moeten zien glunderen! Ze
zijn echt arm. Het viel me op dat velen nauwelijks kleding hebben, terwijl het
nog wat koud was aan het begin van de Nepalese lente.
Juf Uma doet het geweldig. Met Santosh heb haar
familie bezocht. Uma zegt dat ze gelovig is, en bezoekt soms de kerk. Haar
Chettri familie (2e kaste van bovenaf) heeft ons zeer vriendelijk
ontvangen. Een schoonzus van Uma toonde een meer dan gewone belangstelling voor
het geloof, en ook haar moeder.
En nu het wonder. Doordat ze een schooltje hebben, zijn de
Santali meteen enorm gestegen in sociale status. Het lijkt erop dat ze eindelijk
als ‘gewone mensen’ worden aanvaard door de hogere kasten. Enkele ‘hogeren’
hebben zitting genomen in het schoolbestuur. Soms bezoeken ze zelfs de kerk. Eén
brahmin-gezin (priesterkaste) is tot geloof gekomen.
Met Santosh heb ik rondgereisd door zijn
werkgebied, dooreengesc hud achter op zijn motor. We zagen in het dorpje
Peltimari de bekering van één persoon, en later in Damak ook nog iemand, een
jonge man. Dat gebeurt heel publiekelijk in Nepal. Enkele dagen tevoren geeft
iemand vaak al aan dat hij Christus wil aanvaarden. Daarop wordt nogmaals het
evangelie goed uitgelegd. Hij vertelt eerst aan zijn familie dat hij christen
wil worden. Daarna knielt hij neer in een evangelisatiesamenkomst of een
kerkdienst, om hardop te bidden om het geloof, temidden van bekenden en
onbekenden.
We hadden twee grotere openlucht-evangelisatiesamenkomsten.
Eén in Damak, in de wijk waar landloze Kirati wonen. 150 of meer
belangstellenden! Daarna een zelfde aantal belangstellenden, die meer dan 2 uur
bleven kijken en luisteren (!) in Belbari, tussen Damak en Itahari gelegen. Ook
dit was in een Kirati-streek, onder leiding van evangelist Devraj Rai van de
Himalayan Evangelical Fellowship (net als Santosh; dit is de evangelisatietak
van de vrije presbyterianen). Zijn fellowship groeit behoorlijk. Ik had wat geld
voor ‘m achtergelaten om een evangelisatiebijeenkomst te houden, en dat liep als
een trein. Een krakende geluidsinstallatie waar je oren pijn van gingen doen,
een prachtig jeugdkoortje, muziek en symbolische Nepalese dansen (prachtig!),
een preek met handen- en voetenwerk, vertaald door Santosh, die slecht Engels
spreekt. De wonderen zijn echt de wereld niet uit – en de mensen vonden het
geweldig. Dat alles voor 30 euro, inclusief bremzoete thee en koekjes voor meer
dan 150 mensen...
Gemeentegroei conferenties
Vier gemeentegroeiconferenties, alle in en nabij Kathmandu.
De grootste was in het plaatsje Banepa, op 25 km. van de stad, met 125
deelnemers, de helft predikanten en kerkleiders. De daarop volgende in grootte
was in de westelijke buitenwijk van het stadsgebied van Kathmandu, Thankot, met
65 deelnemers, waaronder 18 predikanten. verder een cursus in het Nepal
Theological Seminary, met 36 studenten, 4 docenten en 9 speciaal uitgenodigde
predikanten, en een andere in de Nepal Missions Training met 14 deelnemers,
onder wie een man uit Bhutan, zelf een raciale Bhutanees (en niet iemand van de
Nepalese immigranten in dat land). Het aantal gelovigen onder de ‘echte’
Bhutanezen is zeer klein.
De conferenties verliepen uitstekend, en het
gehoor was uitermate enthousiast. Ds. Norbu Tamang had alles piekfijn
georganiseerd. Ook heeft hij gezorgd voor een secretaris voor onze
Gemeentegroeibeweging in Nepal: Dhruba Adhikari, afgestudeerd aan het
Presbyterian Theological Seminary in Dehra Dun (India). Hij komt parttime voor
ons werken. Hij heeft als bijkomend voordeel dat hij illustrator is, en zodoende
veel contact met de drukkerswereld heeft, wat voor de toekomst van ons werk in
Nepal en waarschijnlijk ook Congo waarschijnlijk van groot belang is. Hij zal
ook het contact met Yam Bahadur Limboo onderhouden.
Deze conferenties zijn een uitstekend middel om leiders van
kerken in Nepal te vormen en te bemoedigen. Ze lopen als een trein. Met veel
leiders heb ik een goed contact. Diverse gemeentestichtingsprojecten zijn al
opgezet met behulp van de lessen van Gemeentegroei, tot aan de grens met Tibet
en in het verre westen van Nepal toe. Ook een zendeling vanuit Nepal in het
gesloten land Burma zei er veel van geleerd te hebben.
De manager van mijn hotelletje vroeg Norbu om een exemplaar
van de Nepalese vertaling van ‘Gemeentegroei compleet’. Dat kon hij natuurlijk
niet weigeren. Maar ja, een studieboek is geen evangelisatiegeschrift. Het
resultaat is echter dat deze man (Nima) wagenwijd openstaat voor het geloof.
Gods wegen zijn wonderbaar!
Diversen
Ik heb drie brochures laten drukken (uitverkochte titels
uit de Groeibrochurereeks, geheel herziene edities, over visie, evangelisatie en
evangelisatiediensten), mede om na te gaan hoe dat verliep. De prijzen zijn
bijzonder laag; de bottleneck is de verzending. Maar toch kunnen we
waarschijnlijk het vele drukwerk voor Congo verplaatsen naar Nepal. Ondanks de
dure verzending kan het zijn dat we op die manier slechts 40% à 50% van het
bedrag dat we in Congo kwijt zouden moeten betalen. En de kwaliteit van het
drukwerk ligt een heel stuk hoger.
Ik heb een pionier evangelist/predikant in het prachtige
gebied van Lamjung bezocht, o.a. met het oog op een toekomstige conferentie en
eventuele samenwerking. deze man, ds. Mukta Singh Tamang.
Er ligt weer een serieuze uitnodiging voor me te wachten
voor een bezoek aan de Nepalese president, de heer Yadav (dit keer ging het niet
door door de plotselinge dood van de oud-president en voorzitter van de
belangrijkste partij, de heer G.P.Koirala). De heer G.S.Paudel, de hoteleigenaar
die me altijd ontvangt in Kathmandu, heeft bijzondere relaties. Overigens is de
sitiuatie in Nepal labiel. Het wil niet erg vlotten met het maken van een
grondwet, die volgens een bindende overeenkomst met de maoïstische
opstandelingen over 2 maanden áf moet zijn. De laatsten dreigen geregeld dat ze
de burgeroorlog gaan hervatten. Verder neemt het geweld in Nepal met de dag toe,
evenals het aantal ontvoeringen, berovingen, afpersingen etc.
De zaterdagen heb ik in enkele kerkdiensten gepreekt (2
gemeenten in Damak, één in Kathmandu). Verder sprak ik tijdens de reis meerdere
keren per dag in cottagemeetings, huissamenkomsten en openluchtbijeenkomsten. Ik
zie een goede voortgang van het Evangelie, zeker in Damak en omgeving en Belbari,
wat het HEF-werk aangaat. Verder groeit de kerk in Nepal vrijwel overal, en veel
kerken stichten dochtergemeenten rondom. Ook is er een enorme zendingsdrang op
te merken. Heerlijk daaraan een stimulans te mogen geven.
Gorinchem, 25 maart 2010
| 
